Donderdag 19 januari realiseerde ik me dat ik het rustig aan moet doen. Ik voel te laat dat ik over de grens ga.
Donderdagmorgen heb ik het heel rustig aan gedaan. Eigenlijk niets gedaan. Rustig in de stoel zitten lezen. Ja, sinds 2 dagen heb ik zin om te lezen. Daarvoor had ik dat nog niet. Om 11.30 uur ben ik gaan douchen en wat te eten gemaakt. Om 12.30 zijn we naar de dokter gegaan. (zie stuk hiervoor) Rond 15.00 uur waren we weer terug en ben ik weer rustig gaan zitten in de stoel. Had wat last onder in de rug en bij de linkerlong maar voelde me redelijk. In de loop van de avond ging ik me steeds minder goed voelen. De pijn in mijn rug nam toe, had hoofdpijn en was misselijk. Paracetamol hielp niet en kon ook niet in slaap komen. Maarten heeft me gemasseerd en vertelde dat hij onder in mijn rug ook samentrekkingen voelde. Na 2 uur proberen te slapen heb ik oxynorm capsule genomen en dat hielp. De volgende morgen was ik nog misselijk en moe. Ben nadat de kinderen naar school waren, naar bed gegaan. De rest van de dag heb ik weer helemaal niets gedaan. Eind van de dag belde de longarts Baas op. Hij vind het toch verstandig om staal/ijzer te gaan slikken. Ik heb bloedarmoede en op 4 januari was de waarde nog 6.8 en nu was hij weer wat gezakt naar 6.1. Volgende week probeert hij contact op te nemen met de gynaecoloog.
Doordat ik me donderdag weer zo naar heb gevoeld wordt ik er bewust van dat ik er nog niet ben. Ik heb geen conditie en bij te veel doen speelt mijn lichaam op. Vrijdag 13 en zaterdag 14 januari heb ik dit ook gehad. Maar ik had gedacht dat ik wel een stukje verder zou zijn. Dat valt vies tegen.
Van de rugpijn heb ik nog het meeste last. Dat blijft zeurend aanwezig. Ik denk dat ik door het slikken van staal/ijzer wel beter ga voelen.
Liefs Frieda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten