Even eruit geweest het weekend!

Vader is op 29 januari en moeder Tulp word op 31 januari 88 jaar. Dat is natuurlijk een geweldige leeftijd en dat ze dit ook samen mogen vieren is helemaal super. Voor deze gelegenheid hadden ze een hotel in Wolfheze voor 1 nacht besproken. De bedoeling was dat de eigen kinderen met aanhang op zaterdagmiddag aankomen. We worden verwend met een heerlijk dineer en de volgende morgen na het ontbijt komen de kleinkinderen en achter kleinkinderen. Dit wilde ik natuurlijk niet missen maar vond het wel spannend. Na een maand weer op stap. Het voordeel was natuurlijk dat ik een eigen kamer had en naar bed kon gaan wanneer ik wilde. Op zaterdag eind van de middag heeft Saar ons weggebracht met de auto. Rond 18.00 uur waren we er en gingen we gezellig met elkaar aan tafel. Het viel mij niet tegen. Ik had wel een pijnstiller genomen maar hield het goed vol tot 21.30 uur. Toen lekker mijn  bedje in. Het bed was heerlijk en ik heb geslapen tot 8.15 uur. Daarna aan het ontbijt en toen even rust onder de zonnebank. Heerlijk was dat. Even een beetje kleur op de wangen. Rond 10.00 uur kwamen de kleinkinderen en achterkleinkinderen. Dat vond ik vermoeiend. Maar heel gezellig. Pa en ma Tulp genoten en dat is goed om te zien. Om 13.30 weer lekker thuis voor de kachel en heerlijk liggen slapen. Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Merk wel dat ik iets ingeleverd heb maar dat tank ik wel weer bij.
Dat ik dit nu al weer kan is natuurlijk geweldig. Dit had ik 2 weken geleden niet gekund.

Verder staat het opknappen een beetje stil. Ik blijf nog wat in mijn rug houden en de energie is er nog niet helemaal. Geduld toch!

Liefs Frieda

Even bij praten!

Elke dag haal ik nu Wouter met de hond op van school. Dat vind hij super en ik ben dan lekker even buiten. Het wereldje was zo klein en wordt daardoor weer wat groter.

Woensdag heb ik het rustig aan gedaan. Nathalie heeft in de ochtend het huis schoon gemaakt terwijl ik in mijn bed blijf liggen tot ongeveer 10.30 uur. En ik slaap dan ook nog! Raar idee hoor dat iemand bij je aan het schoonmaken is en ik lig boven. Daarna samen koffie en thee gedronken en bijkletsen. In de middag kwam Marika nog even langs. Gezellig om ook te horen hoe het met haar gaat.

Donderdag ben ik voor het eerst alleen met de auto naar het ziekenhuis geweest. Ik moest daar bloed laten prikken voor vandaag (vrijdag 27 jan). Anders had de gynaecoloog de uitslag niet. Het ging prima. Ik voelde me een beetje vrij. Rond een uurtje of half twee belde de longarts op. Hij had contact gehad met de gynaecoloog en ze denken dat de bloedarmoede een gynaecologisch probleem is. Ik moet door blijven gaan met het ijzerpreparaat. Verder rustig aan doen en op 17 februari heb ik dan weer een afspraak met hem na het longfunctieonderzoek. Het genezen van de longontsteking en longvliesontsteking heeft tijd nodig en hij kan dit niet versnellen. In de nacht van donderdag op vrijdag ben ik niet zo lekker geweest. Veel liggen hoesten en slijm, dat had ik nog niet gehad en last van mijn onderbuik. Wel weer in slaap gevallen. Saar, de schat, heeft de ramen beneden en boven van binnen gezeemd. Lief hé!

Vrijdag moest ik er vroeg uit. Ik had al om 8.30 uur een afspraak bij de kapper. Ik twijfelde wel omdat ik om 1030 ook bij de gynaecoloog moest komen. Is het niet te veel? Maar ja, ik hoef daar niets te doen dan zitten en dat doe ik thuis ook. Daarnaast is het ook fijn als mijn haar weer naar wens zit. Dan voel je je weer een ander mens. Dus naar de kapper en daarna naar de gynaecoloog. De gynaecoloog vertelde dat het CA 125 nog te hoog is. De vorige keer was dit ook te hoog, 300 en nu was het verder omhoog gegaan naar 550. Dat is vreemd want tijdens de inwendige echo bleek dat de cyste verdwenen was. De arts vertelde dat dit een vreemde uitslag is. En geeft aan dat het nog niet in orde is. CA 125 is ook een waarde die aan kan geven dat er kwaadaardige cellen groeien. Dan loopt de waarden steeds verder op tot 1000 en meer. Op de inwendige echo kan ze niet iets bijzonders zien. Daarom moet ik 17 februari weer opnieuw bloed laten prikken op die CA en bloedarmoede (hb, ht, ery, enz.) in de gaten te houden. Dan heb ik weer een afspraak met haar op 27 febuari. Als dan de waarden niet gezakt zijn wil ze een kijkoperatie doen. Op 12 maart staat een CT scan voor de longarts gepland en die zou alleen voor het hart en de longen zijn. De gynaecoloog wil nu ook een scan van de buik met behulp van contrastvloeistof. Een tegenvaller dat deze waarde niet is gezakt. Ik ging er eigenlijk vanuit dat het gynaecologisch wel goed zat. Ik heb daar nooit problemen gehad. In Duitsland hebben ze zich wel zorgen gemaakt maar deze gynaecoloog niet. Nu merkten Maarten en ik dat ze ook aan het "denken" is geslagen door deze uitslag. Het blijft nog steeds wat spannend. Ik had gehoopt dat dit in ieder geval op gynaecologisch gebied niet zo was. Ik wil graag weer wat stappen gaan maken en dat is nu moeilijker. Er is nog steeds onduidelijkheid en dat is toch iets wat het lastiger maakt om die stappen te nemen.

Verder voel ik me redelijk. Onder in de rug blijft nog zeuren. En ik merk nog niet zoveel van het ijzerpreparaat. Ik rommel al wat in het huishouden en heb natuurlijk alle tijd voor de jongens. Zij merken er niet zoveel van. Wouter zei dat ook gisteren tegen mij. Mam, ik weet dat je nog ziek bent maar dat zie je niet zo en ik merk het ook niet. Ja, ik lig niet te kreunen en te steunen. Zit alleen meer in de ligstoel en heb alle tijd om ze te helpen met het huiswerk of om te puzzelen. We zijn begonnen met een puzzel van duizend stukjes. Na deze inspannende ochtend ben ik een paar uur naar bed gegaan. Wouter ging bij een vriendje spelen dus ik had het rijk alleen. Joris is de hele dag en avond op school i.v.m. open dag. Maarten gaat vanavond samen met Wouter er naar toe. Wouter gaat volgend schooljaar naar het voortgezet onderwijs. Hij is met Maarten bij scholen wezen kijken. Helaas kan ik hier niet bij zijn. Het is toch een hele stap voor hem. Maar hij weet nu al naar welke school hij wil. Twijfelt nog of hij tweetalig VWO gaat doen of niet. Joris moet in maart zijn vakkenpakket kiezen. Maarten is met hem naar een voorlichtingsavond hierover geweest. Dat zijn dingen die ik wel jammer vind dat ik er niet bij kan zijn maar het is niet anders. Verder doen de jongens het geweldig en Saar ook. Sara gaat stage lopen bij de ambulance in Oosterhout. Hier heeft ze veel zin in.

Dit was het wel voor nu.

Liefs Frieda

Het is vandaag precies een maand geleden dat ik ziek werd.

Ja, precies een maand geleden lag ik op de spoedeisende hulp in het ziekenhuis van Augsburg. Wat is de tijd snel gegaan. De dagen thuis zijn zo voorbij. Gisteren ben ik voor het eerst met de hond, Wouter op gaan halen van school. Dat vindt hij helemaal geweldig. Hij had het ook tegen zijn juf gezegd en die kwam naar buiten om te horen hoe het gaat. Dat was best emotioneel. Ik hield het even niet droog. Ik merk toch dat er nog emotie zit die ik nog moeilijk kan laten gaan. Op maandag werkt Maarten tot 20.00 uur en dan komt Wil of Giena (zussen) voor ons koken. Dat is altijd heel gezellig. Gisteren was Giena er. Zij heeft voor 2 dagen boerenkool gemaakt. Halverwege de middag merk ik dan dat ik moe wordt. Giena merkt dat ook. Op zulke momenten realiseer ik me dat het steeds iets beter gaat maar dat ik er nog niet ben. Het is heel gezellig om zo samen te zijn en bij te kletsen. Dan ga ik gelijk met Wouter mijn bed in. Wouter ophalen tussen de middag wil ik nu elke dag gaan doen. En dit volgende week verder uitbreiden.

Met de pijn in mijn linkerlong gaat het goed. Ik voel daar weinig meer van. Ik blijf alleen nog last houden van mijn onderrug en linkerarm. Vooral in mijn rug is het een aanhoudende zeurend gevoel. Als ik in de zitzak zit dan heb ik er het minst last van. Dat zal waarschijnlijk wel te maken hebben met de longvliezen. De longvliezen zijn nog niet oké heb ik begrepen van de longarts. Pijnstillers gebruik ik nog maar heel weinig. Zoals gisteravond neem ik 2 paracetamol voor de pijn en hoofdpijn omdat ik dan moeilijk in slaap kan komen. Ben wel erg moe maar het slapen lukt dan niet.
Verder ben ik gestart met een ijzerpreparaat. Door dit middel zal ik ook minder moe worden. Ik weet niet hoe snel dat gaat. Zal dit aan de gynaecoloog vragen.

Donderdag moet ik bloed laten prikken voor het bezoek aan de gynaecoloog vrijdag. Ik verwacht niet veel van het onderzoek bij de gynaecoloog. Ik hoop dat de longarts met haar overleg heeft gehad. De longarts zal volgende week telefonisch weer contact met me opnemen. Eventueel heeft hij ook overleg met de internist gehad. Ik zou graag willen dat het allemaal wat sneller duidelijk wordt maar zo werkt het blijkbaar niet. Geduld.

Wat staat er nog meer in de planning;
17 februari heb ik een longfunctie onderzoek (spirogram). Duurt een uur en daarna bij de longarts langs
12 maart een CT onderzoek met contrast.

Liefs Frieda

Ik moet meer geduld hebben.

Donderdag 19 januari realiseerde ik me dat ik het rustig aan moet doen. Ik voel te laat dat ik over de grens ga.

Donderdagmorgen heb ik het heel rustig aan gedaan. Eigenlijk niets gedaan. Rustig in de stoel zitten lezen. Ja, sinds 2 dagen heb ik zin om te lezen. Daarvoor had ik dat nog niet. Om 11.30 uur ben ik gaan douchen en wat te eten gemaakt. Om 12.30 zijn we naar de dokter gegaan. (zie stuk hiervoor) Rond 15.00 uur waren we weer terug en ben ik weer rustig gaan zitten in de stoel. Had wat last onder in de rug en bij de linkerlong maar voelde me redelijk. In de loop van de avond ging ik me steeds minder goed voelen. De pijn in mijn rug nam toe, had hoofdpijn en was misselijk. Paracetamol hielp niet en kon ook niet in slaap komen. Maarten heeft me gemasseerd en vertelde dat hij onder in mijn rug ook samentrekkingen voelde. Na 2 uur proberen te slapen heb ik oxynorm capsule genomen en dat hielp. De volgende morgen was ik nog misselijk en moe. Ben nadat de kinderen naar school waren, naar bed gegaan. De rest van de dag heb ik weer helemaal niets gedaan. Eind van de dag belde de longarts Baas op. Hij vind het toch verstandig om staal/ijzer te gaan slikken. Ik heb bloedarmoede en op 4 januari was de waarde nog 6.8 en nu was hij weer wat gezakt naar 6.1. Volgende week probeert hij contact op te nemen met de gynaecoloog.

Doordat ik me donderdag weer zo naar heb gevoeld wordt ik er bewust van dat ik er nog niet ben. Ik heb geen conditie en bij te veel doen speelt mijn lichaam op. Vrijdag 13 en zaterdag 14 januari heb ik dit ook gehad. Maar ik had gedacht dat ik wel een stukje verder zou zijn. Dat valt vies tegen.
Van de rugpijn heb ik nog het meeste last. Dat blijft zeurend aanwezig. Ik denk dat ik door het slikken van staal/ijzer wel beter ga voelen.

Liefs Frieda

Bezoek aan de longarts

Vandaag opnieuw een longfoto en bloed laten prikken. Daarna naar de longarts. Maarten en ik vonden het best spannend. Ik voelde wel dat het steeds een beetje beter ging. Al gaat het wel tergend langzaam. Ik heb nog steeds last in mijn onderrug en voor/achter bij de linkerlong. Maar het is niet te vergelijken met hoe ik daarvoor was. De foto laat nog een geprikkeld longvlies zien. Dat verklaard ook nog de "pijn". Ook kan hij het knisperen van de longvliezen horen als hij luistert. Dat steld me gerust. Weet je op een gegeven moment weet ik ook niet meer wat ik voel of niet voel. Fijn dat daar een verklaring voor is. De laatste CT scan op 4 januari laat meer duidelijk afwijkingen zien dan de longfoto van 4 januari en vandaag. Hij wil opnieuw een CT scan maken maar dat wil hij nu niet doen omdat ik dan te veel straling binnen krijg binnen een korte tijd. Hij kiest er nu voor om dit over 8 weken te doen. (12 maart 2012). De bloeduitslagen waren helaas nog niet allemaal binnen. Zoals de bezinking en daar ben ik zo benieuwd naar. Wel zijn de ontstekingswaarden gezakt. Ik blijf bloedarmoede houden vorige keer 6,8 en nu weer ietsje lager 6,1. Dit houdt hem wel bezig. Waar komt dit door. Dit verklaart ook mijn vermoeidheid en het weinig zin hebben in actie. Al vind ik dit al wel verbetert met een tijdje terug. Hij wil nog geen ijzer geven omdat hij eerst wil weten waardoor het komt. Hij gaat opnieuw contact opnemen met de gynaecoloog en anders met de internist. Volgende week vrijdag heb ik weer een afspraak met de gynaecoloog. De week daarop neemt hij contact met mij op. Ons houvast is nu dat ik opgeleide van mijn gevoel langzaam wat meer ga doen. Ik moet van de longarts goed naar mijn lijf luisteren en de tijd nemen.

Hoe vinden wij dat het gegaan is bij de longarts?
We zien een arts die gaat nadenken als wij er zijn. Hij blijft wikken en wegen hardop. We krijgen geen eenduidig antwoord. Hij herhaalt de toezegging om met collega's te overleggen maar heeft dit nog niet gedaan. We willen graag een streep er onder kunnen zetten en dat kunnen we op dit moment niet. Het voelt nog steeds onzeker en we zoeken zekerheid. Ja, ik ben teleurgesteld. Had meer verwacht en gehoopt. Misschien willen we ook te snel en heeft dit meer tijd nodig.

Liefs Maarten en Frieda

Zondag 15 januari

Hoe is het de afgelopen dagen met mij gegaan?

Eigenlijk blijft het een beetje het zelfde. Ik merk dat ik weinig energie heb. Als ik teveel doe krijg ik meer pijn klachten en krijg ik hoofdpijn en voel me misselijk. Er zijn al wel momenten dat ik weinig pijn heb. Dus er zit vooruitgang in. Al vind ik dat het tergend langzaam gaat. De arts vroeg mij om de paracetamol en ibuprofen af te bouwen wat wel lukt maar wat ik eerst niet deed en nu wel is dat ik nu 3 keer een morfine achtige pil heb in genomen. Mijn wereldje is nog heel klein en ik merk ook dat er meer niet in zit. Ik ga al snel over mijn grens heen.

Het was natuurlijk heel jammer dat ik niet bij de spinningmarathon op vrijdag 13 januari aanwezig kon zijn. Terwijl ik intensief aan de voorbereidingen heb meegeholpen. Gelukkig hebben anderen het verder mee helpen organiseren en is het een daverend succes geworden. Met een opbrengst van 10.000 euro. Maarten en Joris hebben er een leuke film gemaakt. Hierdoor was ik er toch een beetje bij. Ook Niek (vader Mathijs) heeft er een filmpje van gemaakt zie www.alpjeop2010.blogspot.com -    http://youtu.be/mnW5Gw8IZBw

liefs Frieda

Hoe was het bij de longarts?

Lieve mensen

Ik vind het een beetje moeilijk om dit goed op te schrijven. Maar ga een poging wagen. De uitslag van de longpunctie is goed. Er zijn geen kwaadaardige cellen gevonden. Dan denk je hoera geen kanker. Maar de longarts was toch niet tevreden. Mijn bloedwaarden en longfoto zijn niet oké. Ook het verloop van mijn ziekte en alles maken dat hij nog niet helemaal gerust is. Kanker uitsluiten vind hij daarom ook te vroeg. Hij wil verder gaan met onderzoeken. Daarom volgende week donderdag opnieuw bloedprikken en longfoto maken.  Dan weer contact met de longarts. Hij nam echt de tijd voor ons. We konden met alle vragen terecht. Ook gaf hij aan eventueel contact op te nemen met een collega longarts. Verder is hij iets aan het uitzoeken rond mijn stollingsprobleem en gaat hij met de gynaecoloog om de tafel. Ook wil hij opnieuw een CT scan maken.  Het geeft nu vertrouwen dat hij het zo serieus neemt en het breed wil bekijken. Verder afgesproken dat ik de pijn medicatie probeer te minderen en als er iets is moet ik contact op nemen met de longarts.

Op dit moment gaat het goed. Ik vind dat het met de pijn steeds beter gaat. Voel het nog wel in mijn linkerlong en heb nog last van mijn rug maar het is al een heel stuk verbetert. Ik heb het gevoel dat ik in de lift omhoog zit. Dat geeft de burger moed. Het blijft nog wel spannend hoe het verder gaat lopen maar ik zie het positief in. Het ziekte verloop begrijp ik ook niet goed. Volgens de arts moet ik een bloeding gehad hebben maar ik ben geen bloed verloren. En zo zijn er wel meer dingen gebeurd die ik niet snap. Hopelijke wordt dit duidelijk.

Liefs Frieda

Woensdag 11 januari 2012

Beste mensen

Hoe gaat het met mij?
Goed! Ik heb elke dag minder pijn. Ik voel het nog wel in mijn linker long en midden in mijn rug maar het wordt echt steeds iets minder. Dat doet goed. Ik heb nu het idee dat ik op de goede weg zit en dat had ik echt nodig. Door alle tegenvallers werd ik een beetje moedeloos. Maar ik zie het nu weer helemaal zitten. Ik doe het rustig aan en wordt heerlijk verwend.

Vanmorgen om 8.30 had ik een afspraak met de gynaecoloog. De cyste zit er nog en is niet kleiner of groter geworden. Het lichte bloedverlies heeft waarschijnlijk met het herstel te maken. De arts wil eerst graag weten wat de uitslag van de longpunctie. In de computer kon zij zien dat de uitslag longpunctie wat betrefd de ontsteking bekend is maar dat de uitslag kwaadaardigecellen nog niet bekend is. Zij geeft aan dat er een longvliesontsteking zit maar wilde daarover verder niets zeggen. Terecht natuurlijk dat hoort bij de longarts.  De inwendige echo die ze gemaakt heeft laat geen zorgelijke afwijkingen aan de baarmoeder zien. Als de longpunctie geen kwaadaardige cellen laat zien wil zij mij over 14 dagen weer zien en moet ik bloed prikken. Tijdens het consult bij de gynaecoloog belde de longarts. Hij wil me straks nog even zien. Om 11.10 moet ik bij hem langs komen. Fijn dan kan ik gelijk horen wat er gevonden is voor ontsteking en of er nog iets moet gebeuren. Ik denk het niet omdat ik steeds minder pijn heb zal mijn lichaam het zelf genezen. Mooi toch! Volgens de gynaecoloog gaat hij Utrecht bellen of de uitslag van de kwaadaardige cellen al bekend is.
Toch even spannend maar ik zie het positief. Ik heb het gevoel dat ik gewoon pech heb gehad met alle complicaties en dat ik geluk heb gehad dat het niet kwaadaardig is.

Ik wil het graag uitgezocht hebben hoe ik dit kan voorkomen en dat is de volgende stap. Natuurlijk moet ik nog wel even een pas op de plaats maken en het rustig aan doen en dat voel ik ook heel goed. Ben weer een kilo kwijt terwijl ik wel eet. Maar ik doe natuurlijk niets meer aan sport dus zal ook spierweefsel kwijt raken.

Ik hoop vrijdag 13 januari een poosje naar de spinningmarathon te kunnen gaan. Elly en Erik zijn echt ontzettend druk met de actie en krijgen gelukkig hulp van heel veel mensen. Ik hoop dat het een groot succes wordt en dat veel mensen komen.

Liefs Frieda

Uit het ziekenhuis weer thuis

Ongelofelijke verrassing vandaag: Frieda is thuis. Net voor de ontploffing of tijdens de ontploffing van het niet uit te houden in die benauwende zieke sfeer komt een arts assistent vragen hoe het gaat.  Toevallig als ik er ook vanuit mijn werk even ben. Ze vermijdt het bed en staart  vanuit een formica stoel uit het raam vier hoog. Ze is zeer prikkelbaar omdat ze het vreselijk zat is. De arts vraagt: “Wat voor cijfer geeft u aan de pijn, mevrouw Krouwel? ”  “Vanmorgen was het 7 maar na de pijnpillen is het 4 a 5”, zegt Frieda. Dan mag u ook thuis de uitslag afwachten en poliklinisch verder. Even later krijgt Frieda 3 afspraken: 11 januari  gyneacoloog, 13 januari zelf bellen voor de uitslag van het longvocht, 19 januari consult bij de longarts. Even later rijdt ik haar naar huis waar ook zus Giena en Wouter en Joris zijn. Geen minuut langer kon ze wachten, kleur wit in het gezicht. ‘s Middags  waren de drie zussen bij elkaar, met zus Wil erbij. De wisselende adviezen geven te denken over de kwaliteit van medische hulp. Ook nu valt het toch niet te rijmen dat ze een longvliesontsteking heeft, en de longarts zegt dat dit niet spontaan herstelt en niet reageert op pillen, enig risico inhoud en een zware behandeling vraagt, terwijl het volgende consult over 10 dagen is. We wachten de punctieuitslag af en hoe het gaat, en weten al naar welk ziekenhuis we anders willen > Longziekte – Radbout - Nijmegen

Een aanvulling van mij.

Maarten en de jongens zijn vanmorgen gezellig op bezoek. Even een stukje schrijven. Als ik in bed lig voel ik me weer een stukje beter. Dan heb ik ook een minder scherpe pijn in mijn long. Ik heb het gevoel dat de pijn nu iets minder scherp is geworden. Nu ik hier beneden ben merk ik dat ik nog weinig waard ben. Maarten ziet dit ook aan mijn gezicht. Trek dan wit weg. Zelf voel ik het ook. Ik hoop dat de pijn steeds iets minder wordt. Dat is positief. De zaalarts dacht dat ik misschien morgen al de uitslag van de punctie kreeg. Dat zou mooi zijn.

Bedankt voor alle lieve kaarten, bloemen en telefoontjes.

Liefs Frieda

zondag 8 januari

Frieda heeft redelijk goed geslapen. In bed liggen ervaart ze als prettig. Haar referentiekader is hoe pijnlijk dit was, en is niet hoe ze normaal energiek opstaat om aan de slag te gaan. Elkaar 1 keer per dag zien is wel wat anders dan de ziekenhuisweek in Duitsland waar we dagen doorbrachten. Wouter en Joris komen weer in hun eigen ritme thuis en met hun vrienden. Ze hebben nog vakantie. Vandaag gaan wij drieen naar het museum 'beeld en geluid' in Hilversum nadat we zo eerst bij frieda langs zijn geweest. Morgen start de school weer. De juf en de mentor heb ik geinformeerd over de thuissituatie van de jongens. Voor mij is deze periode een training in goed vooruit plannen en overal eerder aan alles beginnen. Gisteren beloof ik de jongens een spelletje 'kolonisten van catan' en  komt er van alles tussen door. Ik kom mijn belofte niet na en dat knaagt. Als Sara, heel lief, met boodschappen thuis komt (en kookt)  kan ik de diepvriesspullen niet meer kwijt. De jongens wachten. Volgens mij hebben onze buren mij voor het eerst in paniek gezien als ik kom vragen of zij diepvriesruimte hebben. Natuurlijk gaan zij vragen stellen terwijl de jongens wachten. Ze wisten niet eens dat Frieda weer in het ziekenhuis ligt. Heb ik onvoldoende ons netwerk geinformeerd? uiteindelijk hebben we een heerlijk lang 'kolonisten' gespeeld. Gisterenavond de emailgroep aangevuld en mensen geinformeerd. Morgen start ook voor mij de werkweek. Op mijn werk in Tiel ga ik overleggen om " flexibel" aanwezig te zijn. Mijn werk is mooi 50 meter van frieda vandaan en onder de grond door kan ik naar het ziekenhuis komen

In het internet cafe van het ziekenhuis

Het is vandaag zaterdagmorgen 10.15 uur. Maarten gezellig even opbezoek. Dit kan niet op de zaal. Daarom ga ik naar beneden. Dit kan in het weekend omdat er dan toch geen onderzoeken en artsenbezoeken zijn. Even de weblog gelezen. Goed dat dit gemaakt is. Nu kan iedereen zelf kiezen of men dit wil lezen of niet. Door het op de mail te zetten dring je jezelf zo op.

Hoe gaat het met mij?
Ik mag niet klagen. Pijn in linkerlong blijft het zelfde, maar ik kan met de pijnbestrijding er goed mee om gaan. Het is fijn dat ik in bed kan liggen. Dat was in Duitsland anders. Ik kan mezelf helemaal verzorgen en dat is ook heerlijk. Alles op een rustig tempo en dan komt het helemaal goed. Net heeft Maarten mijn rug gemasseerd en dat is heerlijk. Door dat vele bed liggen voel je ook van alles.

Het onderzoek van de gynecoloog gisteren heeft laten zien dat 1 cyste weg is. Dat kan het bloedverlies verklaren dat ik in Duitsland heb gehad. De andere eileider is nog vergroot en daar zit nog een cyste. Verder zit er ook nog wat vocht om deze eileider. Het lijkt nu verbeterd te zijn en daarom besluit de gynecoloog even af te wachten tot bekend is wat de uitslag is van de longpunctie. Volgende week wil ze dan weer op nieuw een inwendige echo maken om te kijken hoe het er dan uit ziet. Op dit moment ben ik weer wat bloed aan het verliezen. Wie weet is dat de andere cyste en komt alles daar weer in orde. Door de hoeveelheid vocht in mijn buik, de forse ontsteking en slechte bloed waarden heeft misschien mijn baarmoeder ook een klap gehad. Mijn lever die vergroot was en waar holtens in te zien waren, ziet er nu weer normaal uit. De longarts zei gisteren dat hij erg bezorgd was maar dat de uitkomst van de gynecoloog toch een beter beeld laat zien dan in Duitsland. De gynecoloog en de longarts kunnen nog niets uitsluiten maar zijn weer positiever. Ik heb nog gevraagd aan de longarts wat er gedaan gaat worden als ik een longvliesontsteking heb. Daar antwoorde hij op dat dat dan weer een ander verhaal is en dat dat niet zomaar weg gaat. Zoals hij het zei lijkt dit niet gemakkelijk te behandelen. Deze longarts is niet het type dat al uitspraken doet voordat bekend is wat er aan de hand is. Afwachten dus. Ik doe het rustig aan en krijg hier alle zorg die nodig is.

Ik wil iedereen ongelooflijk bedanken voor alle kaarten, bloemen en andere aandacht. Dit doet echt heel goed. Ook voor Maarten en de kinderen.

Liefs Frieda

Bezoek bij Frieda

Op de afdeling van Frieda mag er geen bezoek buiten de bezoekuren, helaas. Zo sociaal als Frieda altijd is wil ze nu de contacten beperkt houden tot de familie. Met zo'n grote familie zijn de beperkte bezoekuren snel gevuld (hoop ik). Voor anderen die langs willen, zo lief bedoeld, vraag ik toch even geduld.

Groeten van
Maarten

vrijdag 6 januari

Frieda ligt "lekker" in bed, zegt ze. In Duitsland kon ze ook in bed haar draai niet vinden omdat iedere houding pijn deed. Nu doet het liggen weinig zeer. Ze is gelaten en laat alles maar over zich heen komen. Is dat Frieda? Inderdaad, dat vind ik niets voor Frieda. Het is wel de beste aanpassing aan de huidige situatie. Aanpassen kan ze. Ze vertelt hoe ze steeds haar doelen verlegt. In Augsburg was eerst het doel om over een paar dagen naar Oostenrijk door te gaan. Daarna werd het om thuis oud en nieuw te vieren en dit lukte. Nu stelt ze geen doelen omdat het bed goed voelt en ze, hopelijk vandaag, de plannen van de dokter eerst wil horen. Toen de buurvrouw op de kamer vroeg aan de zuster waarom frieda wel bij het ontbijt iets lekkers extra erbij krijgt zij de zuster dat de dokter vindt dat ze aan moet sterken. Zo hoor je nog eens wat. Of heeft ze een streepje voor bij deze longarts, waar Frieda al voor koos voordat ze het ziekenhuis in ging omdat het zo'n fijne vent was toen moeder Krouwel ziek was. Nu, 11.00, belt Frieda om te zeggen dat de longarts vandaag vocht bij de longen wil weghalen en dat ze om 12.00 naar de gyneacoloog gaat.
Zo dat gaat snel, nu om 11.10 is er een buisje 20 cc vocht bij de longen weggehaald. Dit gaan ze 7 dagen op kweek zetten voor onderzoek naar carcinoom en ontstekingswaarden. Vrijdag de 13e komt de uitslag. In ieder geval zijn wij niet bijgelovig.
De gyneacoloog was optimistisch. op de CT-scan was te zien dat aan een kant de cysten op de eileider verdwenen zijn. In combinatie met het lichte vaginale bloedverlies kan dat betekenen dat deze spontaan zijn opgelost. De gyneacoloog ziet nu geen indicatie voor de eerder bedachte laparoscopie. De longarts en Frieda zien progressie. Als het longvocht goed is dan wordt het een behandeling van de ontsteking van de longvliezen, een ontsteking die niet spontaan weg gaat en niet  reageert op de gebruikelijke antbiotica. Een soort inwendig injecteren hebben we eens opgevangen in gesprek.
Waarom in het ziekenhuis heeft te maken met veiligheid. Longvliesontsteking zit naast het hart.
Nu, vrijdagavond, heeft frieda af en toe veel pijn maar is ze in gesprek vol aanwezig.

Opname ziekenhuis Rivierenland

Frieda ligt weer in het ziekenhuis omdat de pijnbestrijding met paracetamol en ibuprofen niet meer toereikend is en ook omdat we veronderstellen dat onderzoeken sneller gebeuren tijdens opname. Dit laatste blijkt ook al direct.

Vriendin Clair gaat naar Augsburg bellen om te vragen waar de CD blijft met de uitslag van de CT-scan die onze longarts nu graag er bij wil hebben

Jullie schrijver ben ik (Maarten) nu geworden.

Gisterenavond hadden we een gezinsavond waar we al zo lang naar uitkeken. Helaas was Sara in Utrecht.  Met de jongens keken we naar de TV met een Harry Potterfilm. Frieda lag in de tuinstoel voor de houtkachel met rover en poes naast zich. De jongens ruim aan de chips. Ik geen glas wijn want je weet maar nooit…Frieda verroerde zich niet in haar stoel. “Als de jongens het maar goed naar de zin hebben”. De film is denk ik grotendeels langs haar heen gegaan. Trouwens ook langs mij in de omloop tussen de keuken en de telefoon. De  pijn domineerde de beleving van Frieda boven de film. Ze zag erg tegen de nacht op. Met Joris spraken we af dat we weg konden zijn naar het ziekenhuis in de nacht. Logeertas voor het ziekenhuis hadden we klaar gezet. Met elke 5 uur de pijnstillingspillen kwam ze de nacht moeizaam door. Dit had de doorslag gegeven om te kiezen voor de opname. Bijzonder dat al 15 minuten na een telefoontje van Frieda de longarts om 9.00 uur belt met de vraag hoe de nacht was. “We willen de ziekenhuisopname”. “U kan om 11.00 terecht bij de opname balie. Helaas horen we even later dat eerst de uitslag afgewacht moet worden van het onderzoek van ziekenhuisbacterie uit Duitsland. Uiteindelijk krijgen we om 11.30 groen licht. Zus Giena heeft de kerstboom opgeruimd en brengt Frieda naar het ziekenhuis. Thuis had ik de kinderen en deed de praktijk al een beroep op mij. Voor het eerst komt de directe zorg na 1 ½ week niet op mij neer. Dat is wel jammer want de moeilijke tijden voelden  heel close. Anderzijds kwamen er voor het eerst tranen los.

En ja hoor, vanmiddag is er al gelijk een CT-scan gedaan om 15.30. De longarts kwam daarna vluchtig langs bij Frieda om te zeggen dat de longen nog niet goed zijn, er ook vocht zit tussen de longvliezen en dat hij morgen wil overleggen met de gyneacoloog voor het verdere beleid. 

Verschil met vorige week opname ervaar ik als dat ze in Duitsland direct gingen behandelen na de eerste bevindingen om daarna de complicaties te onderzoeken terwijl ze nu hier eerst een totaal beeld willen krijgen voordat ze het behandelbeleid bepalen.

Frieda heeft geduld, mede ook omdat de pijn dragelijk is. De aangeboden morfine heeft ze afgeslagen. Ze gebruikt haar eigen paracetamol en ibuprofen. Dat kon dus thuis ook? Ja, dat klopt, maar morgen gaan ze nu direct met haar verder, en dat is een groot voordeel.

geen herstel dus contact ziekenhuis rivierenland in Tiel

Lieve mensen

Bedankt voor alle aandacht! Dit doet echt enorm goed.

Hoe gaat het nu met mij?

De afgelopen dagen had ik nog steeds pijn bij het ademhalen, in mijn rug en de linker long. Het wordt niet veel beter.

Vanmorgen had ik een afspraak met de longarts en had gehoopt dat er een foto gemaakt zou worden en bloed geprikt. Helaas kon dit niet gebeuren omdat ik eerst getest moet worden op het MRSA bacterie (dat is een ziekenhuisbacterie). Iedereen die in een buitenlandsziekenhuis heeft gelegen moet daarop getest worden. Eigenlijk mocht ik niet eens in het ziekenhuis komen. Dit betekende dat er geen bloed en geen foto gemaakt kon worden. Er werden 3 kweken afgenomen en ik kon weer naar huis. Wel heeft de longarts nog even geluisterd naar mijn longen en gaf aan dat het nog de tijd moet hebben. Ook mijn pijnklachten zijn niet vreemd. Er is een nieuwe afspraak gemaakt op 11 januari om 11.00 uur. Op die dag heb ik ook een afspraak om 8.30 uur bij de gynaecoloog. Dan moet ik bloedprikken en een foto laten maken. Daarnaast wil hij misschien nog een CT-scan maken. Ook had hij het over bepaald syndroom wat hij wil gaan uitzoeken.  

Erg jammer dat er geen foto en/of bloed geprikt kon worden. Maar begrijp dat ik de tijd en rust moet nemen om deze ontsteking goed onder de knie te krijgen.

Rond 11.30 werd de pijn in mijn linker long plotseling veel erger. Na 2 paracetamol en een ibuprofen ging het na een half uurtje weer wat beter. In overleg met Cees (vriend wintersport) besloten om toch even contact met de huisarts op te nemen. Het kan natuurlijk ook spanning zijn of zo. De huisarts dacht dat de pijn te maken heeft met mijn longvliezen en die kunnen  ongelooflijk veel pijn geven. De afspraak gemaakt dat ik bel als ik weer z´n pijn heb.  Dan neemt de huisarts weer contact op met de longarts.

Hopelijk is dit niet nodig en gaat het steeds een wat beter.

Rond 14.30 uur nam de pijn weer toe. Huisarts gebeld en die heeft de longarts gebeld. Terug naar het ziekenhuis voor long foto en bloedprikken. Hoe het nu zit met de MRSA bacterie weet ik niet. Foto en bloed laten prikken. Longarts niet tevreden. Longontsteking is zo goed als weg. Zit vers litteken. Maar onder in de long zijn de longvliezen geïrriteerd. Ik moet stoppen met de antibiotica. De longarts wil uitzoeken of ik een longvliesontsteking aan het ontwikkelen ben en daar werkt deze antibiotica niet tegen. Ik kreeg de keus om opgenomen te worden of thuis met pijnstilling af te wachten. Ik blijf liever thuis.  De arts wil graag de foto´s van de CT scan die gemaakt zijn in Duitsland en die zijn er nog niet. Maarten gaat hier morgen achteraan. Verder wil hij overleggen met de gynaecoloog. Het is nu afwachten.

Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs  Frieda

Terugblik op Week ziekenhuis in Augsburg

Om deze intensieve week van ziekte en spanning voor mijzelf een plek te geven heb ik het van mij afgeschreven. Ik merk bij mijzelf dat ik nog de energie mis om aan jullie mijn verhaal te vertellen. Veel van jullie waren zeer betrokken en anderen weten nog van niets.Voor diegene die hierover meer willen weten stuur ik mijn verhaal

Lieve mensen

Het is vandaag  1 januari 2012. De afgelopen week is er veel gebeurd met ons gezin. Dit houdt mij zo bezig dat ik het op moet schrijven. 

Heel graag wil ik iedereen heel erg bedanken voor alle smsjes, telefonisch contacten , kaarten, bloemen en het aanbieden van heel veel hulp. Dit heeft het verblijf in Duitsland lichtpuntjes gegeven. Maarten en ik hebben hier heel veel steun aan gehad. Jullie zijn geweldig!

Het begint op 23 december. In de ochtend zijn Maarten en ik nog op de tandem een klein uurtje gaan fietsen. En hebben we de auto ingepakt om te vertrekken naar Oostenrijk. Om 13.30 vertrokken we naar onze tussenstop in Duitsland. De reis ging super goed. Het weer zat mee en rond 21.00 uur kwamen we daar aan. Onze vrienden Cees en Clair met hun kinderen waren daar al aan gekomen. Tijdens het eten werd ik niet zo lekker en ging naar onze kamer. Maarten liep met mij mee en van het  1 op het andere moment kreeg ik het ontzettend koud. Ik lag te rillen in mijn bed en voelde me met de minuut zieker worden. Na een slechte nacht rond 6 uur kreeg ik pijn links bij de ademhaling en zei ik tegen Maarten dat ik bang was dat ik een longontsteking of een longembolie heb. De pijn nam snel toe en  we besloten om zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te gaan. Alles deed ongelooflijk veel pijn en in het ziekenhuis werd ik gelijk en deskundig  geholpen. Er werd bloed afgenomen. Ik ging door een scan en werd behangen met allerlei slangen en apparaten. Alles is als een film aan me voorbij gegaan. Ik kreeg via het infuus pijnstilling en later nog via een injectie. Uit de scan bleek dat ik een behoorlijk longontsteking had en dat de bloed uitslagen niet goed waren. De bloeddruk was heel laag en schommelde rond de 45 onderdruk en 75 bovendruk. Daarnaast bleek dat ik bloedarmoede had (4.0) en te weinig zuurstof opnam.  Ik ging ook spugen en had het ongelooflijk benauwd. Door dit alles ben ik in een shock terecht gekomen en weet ik van een aantal uren niets meer. Ik werd wakker op de afdeling en er werd mij verteld dat ik 3 tot 5 dagen moest blijven.

Ondertussen zijn Joris en Wouter met onze vrienden door gereden naar Oostenrijk in de hoop dat Maarten en ik ook gauw zouden komen. Dat liep nu anders. Maarten vond een slaapplek en zo zijn we de eerste nacht, kerstnacht,  in gegaan.  Ik kreeg pijnstilling via het infuus, inhaleren regelmatig van zuurstof en regelmatige controle. Van slapen kwam niet veel en de pijn zakte maar weinig.

De volgende dag, 25 december,  werd er bloed geprikt en bleek dat de ontstekingswaarden verder waren gestegen en kreeg ik een tweede antibiotica erbij. Met de bloeddruk ging het beter. De bloedarmoede bleef en de artsen vroegen zich af hoe het toch kwam dat ik bloedarmoede had en regelmatig  kreeg ik de vraag of ik bloed verloor.  Ook waren er nog wat andere waarden niet goed waar ik medicijnen voor kreeg. De pijn en  benauwdheid bleven en ik voelde me alles behalve goed. In eten en drinken had ik geen zin en op bed liggen lukte ook niet. Het werd opnieuw een slechte nacht, met de hoop dat het de volgende dag beter zou gaan.

Met de kinderen ging het goed! Ze hadden de hele dag lekker op het snowboard gestaan en hadden het naar hun zin. Met ongelooflijk veel dank aan Cees, Clair en de kinderen. Maarten was gelukkig bij me en samen hadden we het goed.

De volgende dag, 26 december, werd ik gewogen en bleek ik 61,4 kilo te zijn. Ik dacht nog wat een vrouw onvriendelijke weegschaal omdat ik thuis 58 kilo woog. De benauwdheid nam niet af en ik had het gevoel te veel gegeten te hebben terwijl ik vanaf vrijdagavond niets meer gegeten had. Ik vroeg iets voor de ontlasting omdat ik dacht dat het daar mee te maken had. In de loop van de dag ging ik me alleen nog maar slechter voelen. Ik werd ook langzaam aan steeds wat dikker en benauwder. De pijn werd er ook niet beter op terwijl ik pijnstilling via het infuus met de antibiotica kreeg.  Maarten zorgde geweldig voor mij en probeerde de pijn die eerst vooral in mijn rug zat, weg te masseren. Ik  zag enorm tegen de nacht op omdat liggen niet lukte, staan even oké was en lopen ook niet te lang moest duren. Ik werd als maar dikker, net een ballon die op springen staat.

Maarten ging rond 20.00 uur naar zijn hotel en werd gebeld door Cees. Wouter en Joris hadden hun pols gebroken tijdens het snowboarden. Wouter zat rechts in het gips en Joris links. Dit hoorde ik de volgende morgen op 27 december. In overleg met Cees en Clair  besloten we om de kinderen daar in Oostenrijk te laten blijven. Dit wilden de kinderen zelf ook het liefst, maar ze konden niet meer snowboarden. Het was moeilijk om op zo´n moment niet bij de kinderen te zijn.

Met mij ging het op 27 december nog niet beter. Ik was vaginaal bloed gaan verliezen en dat was niet normaal in het moment van mijn cyclus.  Daarnaast had ik het benauwd, veel pijn en was opgeblazen. Ik werd naar de gynaecoloog gestuurd en tijden dat onderzoek bleek dat mijn eierstokken vergroot zijn, er cystes op zitten en ik had een gevoelige baarmoeder.  Met het vocht wat in mijn buik ophoopte maakte de arts zich zorgen. Hij was heel open en voor het  eerst viel het woord kanker. Ik ging met Maarten terug naar de afdeling en de arts daar was ook bezorgd. Deze arts wilde een buik echo bij mij gaan doen waarin hij vocht uit mijn buik zou proberen te halen om te onderzoeken en de volgende dag een scan. Hij wilde graag een mri scan maar die zou pas over 6 dagen gedaan kunnen worden.  Ik moest 2 formulieren ondertekenen waarin de risico’s stonden van beide onderzoeken. Maarten en ik realiseerden ons dat het misschien goed fout zou kunnen zijn. Als er kankercellen in mijn buikvocht gevonden zouden worden dan was het snel einde verhaal. Daar zit je dan samen. Mocht het zo zijn…..? Hoe gaan we het regelen, de kinderen, enz. Gelukkig de buik echo laat wel vocht zien maar rondom de organen zit geen vocht en dat is een goed teken. Het vocht zit vooral in mijn weefsels met wat kleine bellen met vocht. Punctie durfde hij niet omdat hij bang was om een orgaan aan te prikken. Ik kreeg  medicijnen die het vocht zouden  weghalen uit het weefsel en de buik. Dit hielp gelukkig een beetje. Hierdoor had ik het wat minder benauwd. De nacht verliep nog met weinig slaap. Ik voelde me nog steeds niet veel beter, alleen wat minder benauwd. De antibiotica leek aan te slaan en de ontstekingswaarden die toren hoog waren zakte een beetje. De pijnstilling en antibiotica werd nog steeds via het infuus gegeven. Mijn darmen waren ook volledig over de toeren door de antibiotica. Hopelijk gaat het morgen beter en is de uitslag van de scan goed!

Het is al weer woensdag 28 december. Vandaag de scan. In de ochtend wordt er met nog betere apparatuur een uitgebreide buik ego gemaakt als voorbereiding om een punctie te doen. Een punctie kon niet omdat het  vocht in de bellen te weinig was. Om 14.00 uur wordt ik opgehaald voor de scan. Naast de scan wordt er ook een gastroscopie gedaan. Maarten en ik laten alles over ons heen komen.  Door plaspillen raak ik wel wat meer vocht kwijt en daardoor minder benauwd. Ik begin me iets beter te voelen.  De dag ging snel voorbij door de onderzoeken. Voor het eerst heb ik wat gegeten. Hopelijk slaap ik vannacht beter.

OP donderdag 29 december vertelt de arts dat de scan de zorgen wat heeft weggehaald. Maarten en ik halen weer wat rustiger adem. De arts wil graag een kijk operatie maar hij begrijpt dat ik dit in Nederland wil laten doen. Afgesproken wordt dat hij mij verder stabiliseert zodat ik zaterdag 31 december naar huis kan gaan. De ontstekingswaarden dalen langzaam en mijn bloedarmoede wordt heel iets beter (4.5). Afgewogen wordt om bloed te geven maar uiteindelijk wordt dit niet gedaan. Ik voel me iets beter maar ben nog niet op de helft. Maarten en ik hopen zo dat ik weg kan.

30 december voel ik me weer een stukje beter. Ik blijf wel wat vaginaal bloed verliezen en blijf pijn houden maar ik voel dat het eindelijk in de lift zit. Hoe ga ik naar huis? Met een liggende taxi of met eigen vervoer?  Wij kiezen voor eigen vervoer. Onze Sara was deze week met vrienden snowboarden in Oostenrijk. Ik bel haar als ze onderweg in de auto naar huis is. Ze zegt dan dat ze niet weet waar op de autobaan ze zit in Duitsland. Wat een verrassing als Sara een half uur later naast mijn bed staat.

31 december vertrekken  Maarten en ik naar huis. Ook Joris en Wouter vertrekken met onze vrienden naar huis en we spreken af om elkaar in een wegrestaurant te ontmoeten. Dit werd een emotioneel weer zien. De afgelopen week heb ik heel wat traantje laten lopen.

Wat staat er in de ontslag brief:

·         Uitgebreide longontsteking links

·         Vergrote eierstokken, gevoelige baarmoeder en cysten

·         Bloedarmoede

·         Lever is vergroot met wat onregelmatigheid. (waarschijnlijk door vochtophoping).

·         Decompensatie hart rechts

·         Daarnaast in het bloed een aantal waarden die of te hoog of te laag zijn.

Advies:

·         Dringend gynaecologisch onderzoek

·         Controle longen verloop ontsteking.

·         bloedonderzoek

·         Cardioloog i.v.m. het hart

·         Onderzoek oorzaak bloedarmoede omdat dit chronisch lijkt te zijn.

Lever? Wat moet daarmee? Kan ik niet terug vinden in de brief. Duits lezen is lastig.

OP zoek naar verklaring en als we het meegenomen medisch dossier  bekijken met Cees, die arts is, bij ons weerzien in het wegrestaurant komen we op een volgende mogelijkheid. Cystes op de eileiders zitten er al langer. Bloedarmoede heb ik al langer. De bloedarmoede staat in verband met een tekort aan foliumzuur, en een eiwit waardoor ijzer onvoldoende gebonden wordt aan de rode bloedlichaampjes. Ook  de bloeddruk was alarmerend laag, mogelijk als gevolg van de shock. Vreemd dat het daarna niet gaat stijgen.  Met drie eerdere longontstekingen en een longembolie zullen mijn longen een gevoelige plek in het lijf zijn. Ondanks mijn drie keer per week sporten en nauwelijks klachten liep ik waarschijnlijk al langer  met een longontsteking rond. Op 14 december zei ik al tegen Maarten dat ik een afschuwelijke pijn in de onderrug heb. Omdat met sporten deze pijn juist verdween maakte ik mij geen zorgen.  Op reis, mogelijk door het lange zitten, breekt deze ontsteking plotseling door.  De rechter boezem van het hart krijgt het bloed onvoldoende door de longen gepompt en de rechter zijde van het hart decompenseert, geeft het gedeeltelijk op. Hiermee ontregelt de vochtregulatie in de weefsels. Door een falen van de nieren daarbij geeft de vochtophoping in de buik pijnlijke knelling. Het “onhomogene vocht”  in de lever, wat op de CT-scan te zien is, is hier mogelijk een gevolg van.

Vandaag 2 januari overleg met onze eigen huisarts gehad.  De dokter was even bang  dat ik vanwege een buitenlands ziekenhuis ik niet in Nederland in het ziekenhuis mag komen. Ze zou een kweek starten ter controle op ziekenhuisbacteriën. Nu net horen we dat de veiligheidsnormen lager zijn. De huisarts heeft contact gehad met de longarts en ik mag woensdag a.s. naar de longarts dr. Baars. De longen controleren is op dit moment stap 1. Daar is het mee begonnen. Morgen neemt de huisarts opnieuw contact op i.v.m. verdere stappen.

 Ik voel me nog niet goed. Mijn rug en longen blijf ik voelen. Ik ben moe en heb weinig zin om iets te doen.  Eten gaat een stuk beter. Het slapen lukt nog niet helemaal. Plat en op mijn linker zij liggen lukt nog niet. Ik slaap nog wat met de rugleuning omhoog. Ik hoop dat het elke dag beter gaat! En dat de onderzoeken die gedaan moeten worden goed zijn.  Ook wil ik graag weten hoe het kan dan ik zo plotseling zo ziek kan worden.  Dit wil ik nooit meer mee maken!

Frieda