Kort bericht van mij.

Het is al weer een week geleden dat ik wat van me heb laten horen. Er valt niet zo veel te vertellen. Ik neem elke week wat meer taken op me in het huishouden. Het koken, de boel aan kant, de kleine boodschappen en alles rond de kinderen. Dit kost mij nog veel energie maar voldoening. Na het eten in de avond gaat het kaarsje uit en dan lig ik er al vroeg in. Iets doen of op visite gaan lukt nog niet. Vanaf maandag gaan de kinderen weer naar school en dan wil ik ook elke ochtend gelijk met hen opstaan. Wouter naar school brengen en de hond uitlaten. Dit heb ik voor de vakantie nog niet gedaan en de hond werd door onze lieve buurvrouw Yvonne uitgelaten. Vanaf maandag ga ik dit zelf weer doen. Als ik nog energie over heb dan probeer ik ook 1 keer per dag wat langer te gaan wandelen met de hond. Ik wil dit de komende weken op gaan bouwen tot een uur per dag.
Verder blijven de klachten in mijn rug en gewrichten van schouder en elle boog het zelfde. Afgelopen vrijdag was ik wat te actief geweest en dan voel ik me grieperig. Dan even een stapje terug en rustig aan doen.
Over het algemeen ben ik tevreden en voel ik dat het beter gaat. Mooi toch!

Liefs Frieda

Nog aan het nagenieten!

Wat was het vrijdag spannend. En wat een goed bericht. Geen zorgen gynaecologisch meer en hier was ik wel bang voor. De longarts vond het ook geweldig om dit te kunnen zeggen. Toen we binnen kwamen vertelde hij het ook gelijk en hij straalde. Ik begrijp nu ook dat de pijn in mijn gewrichten en rug bij de longvlies ontsteking horen. Dat stelt me ook gerust. Hij vertelde dat er minstens 3 maanden voor staat en dat dit herstel pas in januari is gestart. Er heeft op 23 december een explosie plaats gevonden in mijn lichaam. Dit heeft een behoorlijk opdonder geven aan verschillende organen en de boel van binnen behoorlijk ontregeld. Gezond worden kost tijd en rust omdat er geen medicijnen zijn om mij daarbij te helpen. Dit gaat op eigen kracht. Het is goed om dit te realiseren. En ook daadwerkelijk rust te nemen en niet te snel te willen. Ik wordt dan ook terug gefloten door mijn lichaam.

Op 12 maart heb ik de ct-scan van zowel borst als buik met contrastvloeistof. Hoe het verder gaat met de longen hoor ik op 14 maart van de longarts. De laatste scan van 4 januari liet verschillende afwijkingen zien. De longarts is nu heel benieuwd wat de scan van 12 maart laat zien. Na deze scan kan hij ook meer zeggen over de beschadigingen aan mijn long, longvliezen en het vocht tussen de longvliezen. Ik ben ook benieuwd maar maak me nu minder zorgen.

Verder ben ik heerlijk verwend door Len en Ingeborg. En weer wat kleur gekregen door de zonnebank.

Liefs Frieda

Longarts maakt ons blij

Wat waren we blij toen de longarts ons het volgende zei: De longen functioneren weer voor 98% en de bloedwaardes zijn goed. Het ijzergehalte HB is fors gestegen en is nu 7,4. Het meest spannend voor ons was in het bloed de CA125, een carcinoomindicator, die op verzoek van de gyneacoloog gemeten was. Het kon zijn dat hij dit aan de gyneacoloog wilde overlaten. Zonder dat wij het vragen zegt hij "de CA125 is gezakt van 553 naar 52", waardoor dit geen zorgen meer geeft". Echt dit was het.... dit is ..... wat wij wilden horen. In mijn dromen had ik mij al gewapend tegen de CA125 en dat hoeft nu niet meer. "Waarom voelen linkszijdig de gewrichten zo vaak pijnlijk stram", "regelmatig heb ik een gevoel alsof ik griep heb", vraagt Frieda. Hij legt uit dat na zo'n longvliesontsteking je wel drie maanden nodig hebt om te herstellen. De pijnklachten zijn een signaal van overbelasting. Frieda mag alles, als ze maar goed luistert naar haar lichaam. Momenteel laat ze zich verwennen door twee hele goede vriendinnen

Even bij praten!

Deze week heb ik gemerkt dat het beter gaat. Als ik terug kijk naar een week of 2 terug dan zit er nu vooruitgang in. Twee weken terug kwam ik nog weinig de deur uit. Mijn dagen bracht ik zittend in mijn stoel door met lezen. Bezoek was behoorlijk inspannend. Deze week ben ik een uurtje gaan winkelen in Culemborg en dat is mij goed bevallen. Ook ben ik deze week een bakkie gaan drinken  in ons dorp. Bezoek blijft vermoeiend dat heb ik afgelopen maandag wel gemerkt toen ik in de ochtend gezellig bezoek had en in de middag mijn zus was geweest. Dan merk ik dat ik me "grieperig" voel. Neem dan wel een pijnstiller in. Maar dat is helemaal niet erg want dan ga ik vroeg naar bed en merk dat ik dan de volgende dag al weer beter voel. Het herstellen gaat nu ook sneller. En het is ook goed om de grens op te zoeken. Ik moet regelmatig uitproberen hoever ik kan gaan en als het herstellen steeds sneller gaat is dat ook mooi. Bezoek is heel gezellig en maakt mijn wereld ook groter. Het zeurende gevoel in mijn rug lijkt wat minder te worden. Verder blijft de pijn in mijn linker schouder en elle boog het zelfde.

Vandaag bloed wezen prikken voor het consult van de gynaecoloog op 27 februari. Ik hoop dat de longarts hier iets over kan zeggen. Maar ik ben bang dat hij dit niet doet. Ik krijg morgen een spirogram met luchtwegverwijderd medicament. Dit duurt 45 minuten. Daarna heb ik een consult bij de longarts. Ik heb een lijstje met vragen gemaakt.

De onzekerheid is lastig. Ik maak stappen vooruit maar durf er nog niet helemaal voor te gaan. Zolang nog niet bekend is hoe het gaat met die Ca waarden. En op een gegeven moment voel ik ook elk pijntje waar ik waarschijnlijk normaal gesproken niet bij stil zou staan. Ik vind het nu ook lastig om te antwoorden op de vraag hoe het met me gaat. Ontzettend graag wil ik zeggen dat het goed gaat en dat ik vooruit gaat maar dan komt de "maar". En die maar wil ik kwijt.

Als ik morgen iets te melden heb dat laat ik het jullie via de blog weten.

Iedereen een heel fijn weekend!

Liefs Frieda

Alpe d'HuZes

Op 6 en 7 juni 2012 gaan we met 2 teams de Alp d'Huzes beklimmen. Op 6 juni gaan we met het volwassen Mathijs Douwe team de berg op. En op 7 juni gaat het kinder Mathijs Douwe team de berg op. Het zal zeer speciaal zijn. Op dit moment zijn alle leden van de twee teams bezig met actie om geld binnen te halen voor het KWF- kankerbestrijding. Doormiddel van deze video wil ik jullie een indruk geven wat het met je doet om mee te doen aan deze actie. Op deze filmp zie je ook de foto van Mathijs en komen Fredrieke (zus Mathijs) en Liesbeth (moeder) op de fiets bij de finisch. Ik ga ervoor om deze berg weer te beklimmen. Joris en Wouter fietsen ook mee en Sara gaat mee om vrijwilligerswerk te doen. Wie meer informatie hier over wilt kan dit vinden op www.opgevenisgeenoptie.nl Als je kijkt bij deelnemers dan kun je mijn naam in typen en kom je op mijn site. Of de site van Niek (vader Mathijs) alpjeop2010@gmail.com

Liefs Frieda

De laatste mooie winterdag

Ja, vandaag is de laatste zonnige dag waarbij de temperatuur niet boven nul komt. Ik had nog een beetje hoop gehad dat er nog een vorst periode aan zou komen maar de verwachtingen zijn niet zo. Helaas volgend jaar beter. Maar het was wel een mooie periode. Maarten is met Wouter een tocht van 12,5 km aan het schaatsen en als het goed is gaat Joris straks bij het Veerhuys schaatsen. Hij zit op toneel in Tiel elke zaterdag morgen. (JTR plantage)

Ik heb het de afgelopen dagen rustig aan gedaan. Lekker gelezen en even een wandeling gemaakt. Daardoor was ik gisteren(vrijdag) al wat meer het grieperige gevoel kwijt. Volgende week donderdag bloedprikken en  vrijdag het longonderzoek en daarna een consult bij de longarts. Ik hoop dat ik dan wat meer te horen krijg over de CA waarden maar ik weet niet of hij de uitslag tegen mij zal zeggen. Dit heeft de gynaecoloog aangevraagd om te laten prikken en niet de longarts. De vorige keer vroeg ik aan de gynaecoloog de uitslag van de longpunctie maar dat wilde ze niet geven omdat het bij de longarts hoort. Daarnaast wil ik ook meer weten over dat zeurende gevoel in mijn rug. Hoort dat nog bij de pleuritis en mijn gewrichtsklachten? Ik weet soms niet wat ik voel of niet voel.

liefs Frieda

Een koudje opgelopen?

Dinsdag en woensdag waren redelijk drukke en gezellige dagen. Ik heb wel regelmatig mijn rust genomen maar merkte gisteravond dat ik toch een stapje terug moet doen. Ik wil waarschijnlijk toch te veel. Maar het kan een koudje zijn die ik heb opgelopen. Ik ben op dit moment wat meer moe en heb meer last van mijn rug maar ook van verschillende gewrichten zoals mijn armen, handen en linker been. Dit was al een paar dagen geleden begonnen. Ik voel me een beetje grieperig. Dit heb ik al eens eerder gehad in deze periode. Vandaag en morgen doe ik het heel rustig aan en dan komt het wel weer goed.

Helaas geen Elfstedentocht maar komend weekend staat wel in het teken van het schaatsen. Wie weet lukt het nog dit jaar. Al denk ik van niet.

Joris heeft het erg naar zijn zin op het Vwo. Heeft vandaag zijn eerste toets wiskunde en so Duits. Best spannend. Maar hij ziet het wel zitten en heeft er zelfs zin in.

Wouter heeft zijn laatste CITO vandaag en is er met weinig stres door heen gekomen. Afwachten hoe het is gegaan.

Saar heeft het naar haar zin en heeft waarschijnlijk haar beroep gevonden. Medische hulpverlener op de ambulance. Is wel wat voor haar denk ik.

Liefs Frieda

Gezellige dag!

Deze week is voor Sara, Joris en Wouter geen door snee week. Sara gaat een maand stage lopen bij de ambulance in Oosterhout. Doordat het reizen veel tijd in beslag neemt gaat ze daar voor een maand ook wonen. We hadden het geluk dat Cees en Clair vrienden hebben wonen die een woning leeg hebben staan. Helemaal geweldig! Het enige wat tegen valt is dat er geen televisiekabel of zo is. Dat is even wennen omdat ze de tv aanzet als ze wakker wordt en weer uit doet als ze gaat slapen. Ze heeft heel veel zin in haar stage. Joris start vandaag voor het eerst op het atheneum. Vorige week dinsdag heeft hij gehoord dat hij van havo 3 naar vwo 3 mag. Dit wilde hij heel graag dus was erg blij. Wel weer spannend natuurlijk. Hij zit in een klas waar hij al heel veel mensen kent dus dat zit wel goed. Afwachten wat hij nog moet gaan inhalen. Hij gaat er voor! Super knap van hem. Wouter start morgen met de cito toets. Hij ziet er niet tegenop. Heeft er wel zin in. Aan de cito word veel belang gehecht maar hij heeft altijd goed gescoord dus hier hangt zijn leven niet van af. Hij wil graag naar het vwo omdat hij dierenarts wil worden. Maar goed dat kan natuurlijk nog veranderen.
Maarten droomt verder van de Elfstedentocht en probeert zoveel mogelijk km te maken. Het weekend hoopt hij 100 km te schaatsen. Als hij 100 km kan schaatsen gaat hij ook meedoen aan de Elfstedentocht. Als die doorgaat natuurlijk.
Vandaag een gezellige dag. Mijn zus Wil heeft heerlijke hutspot gemaakt voor 2 dagen. En gezellig gekletst bij een bakkie. Verder zijn Siety en Marlous een bakkie wezen doen. Weer volledig op de hoogte van alles wat er gebeurd tijdens de repetities van ons koor. Ik begrijp dat er nog veel moet gebeuren voordat we zover zijn om te kunnen optreden. Al is het optreden al op 25 maart. Er is nu een voorstel gedaan om het optreden te verplaatsen naar 22 april. Dat zou mooi zijn want dan kan ik ook weer goed meedoen. Saar was vandaag nog een dagje thuis en is druk met de puzzel. Die schiet al goed op. Morgen start de stage met een avonddienst.
Ik heb een goede dag. En ga het de rest van de dag rustig aan doen.

Liefs Frieda

De Elfstedenkoorts neemt langzaam toe bij Maarten.

Schaatsen staat op dit moment bij ons op nummer 1. Maarten is vanaf donderdag druk met schaatsen. Hij heeft 3 keer mee gedaan met de Elfstedentocht en deze 2 keer uitgereden. Dus is in het bezit van z'n fel begeerd kruisje (wel 2 stuks). Nu er al weer druk wordt gespeculeerd over een Elfstedentocht 2012 neemt de onrust bij Maarten toe. Wouter en Joris staan ook regelmatig op de schaats maar niet om tochten te schaatsen maar voor de gezelligheid.
Sara doet op dit moment goed werk. Ze is sinds gisteren begonnen met de puzzel die al een tijdje op tafel ligt en heeft al een leuk stukje gelegd. Wie weet zet ik het de komende tijd voort.
Gisteren was ik behoorlijk moe. Ik heb het rustig aan gedaan en had weinig zin in lezen of andere activiteiten. Voor het slapen gaan heb ik toch maar een pijnstiller genomen omdat ik meer last had van mijn rug en schouder waardoor ik moeilijk in slaap kon komen. Vandaag gaat het al weer wat beter en ga ik straks met Saar een eindje wandelen. Het ziet er heerlijk uit buiten.

Geniet van het heerlijke winter weer!

Frieda

Wat een begravenis met je kan doen.

Gisteren ben ik naar de begrafenis van de vader van Mijnie geweest. Wat waren Mijnie, haar kinderen, moeder en familie verdrietig. Dat raakt je enorm. Haar vader was aan het dementeren en woonde sinds 4 maanden niet meer thuis. Een aantal dagen geleden is hij gevallen en heeft zijn heup gebroken. Is nog wel geopereerd maar aan een hart stilstand gestorven. Voor Mijnie en haar familie is het overlijden dubbel. Aan de ene kant ben je blij dat hem verdere ellende bespaard is maar aan de andere kant moet je wel je man, vader en opa missen. Tijdens de kerkdienst en toen ik thuis was moest ook aan mijn moeder denken. Ik denk dat bij veel mensen dit zo is. Naar een begrafenis gaan roept ook gedachten en gevoelens op van verlies die je zelf hebt mee gemaakt. Ook wilden wij onze moeder niet kwijt maar koos zij er voor om niet meer verder te leven. Ze had nog wel verder willen leven maar dan op een menswaardige manier. Niet volledig afhankelijk van anderen en dat zat er helaas niet meer in. Gelukkig ondersteunde de longarts haar wens. De laatste dagen zijn mijn zus Giena en ik 24 uur bij haar gebleven en dat was een geweldige ervaren. Ook om dit samen met mijn zus te doen. Met mijn ander (schoon) zus(sen) en (schoon) broers heeft dit het contact intensiever gemaakt.
Wat me ook verraste was dat ik met mijn eigen overlijden bezig was. Even voor de duidelijkheid ik denk er niet over om dood te gaan hoor! Maar mijn lijf heeft me wel op 23 december goed in de steek gelaten en daar ben ik behoorlijk van geschrokken. Zeker toen op 28 december de artsen bang waren dat er kanker in mijn buik zou kunnen zitten. Maarten en ik waren ons bewust dat het flink mis kon gaan en dit resulteerde erin dat we aan het bespreken waren hoe Maarten verder zou gaan als ik dood was. Het is gek om te ervaren dat je eigenlijk heel rustig bent en dat ik van alles wilde gaan regelen voor Maarten en de kinderen. Misschien herkennen anderen dit wel. Niek (de vader van Mathijs) is dit ook gaan doen (als ik het goed heb onthouden) toen hij hoorde dat hij darmkanker had. Weet je dan hoor je op 28 december, op 5 januari bij de longarts en op 27 januari bij de gynaecoloog het woord kanker. Dat geeft onrust en door dit alles kijk ik toch anders naar het leven. Het kan van het ene op het andere moment heel anders lopen dan ik had gedacht. Die onzekerheid is niet prettig. Verder ben ik me ook bewust dat als ik dood ben, het voor Maarten en de kinderen het ergst is. Zij moeten verder. Toen ik hierover na zat te denken bedacht ik me dat ik gigantisch ga vechten mocht ik toch kanker krijgen. Daarnaast heb ik Nico (vriend die dominee is) gevraagd om mij te begraven/cremeren. En wil ik binnenkort een euthanasie verklaring hebben. Een vriend van Maarten zijn broer Eddy kan ons daar bij helpen. Hij is vrijwilliger en geeft informatie over euthanasie. En kan ons helpen bij het maken van een verklaring.
Dood gaan ben ik echt niet van plan. Ik heb ook het idee dat het lichamelijk steeds beter gaat. En dat klopt niet met het beeld wat ik heb van kanker. Dan zou ik me toch zieker moeten gaan voelen. Mocht  het toch zo zijn, dan zijn de artsen er snel bij en ga ik er keihard tegen aan.

Ik moest dit kwijt. Merkte dat het me vannacht niet los liet en door het op te schrijven kan ik het los laten.
Lees het niet te zwaar want zo sta ik er zeker niet in.

Liefs Frieda

Winter in Zoelmond!

Het is de afgelopen dagen prachtig buiten. Op dit moment sneeuwt het. Hier geniet ik van. Elke dag ga ik wel even naar buiten. Ik ben een half uurtje naar Elly geweest van de sportschool. Even bijpraten en horen hoe het met haar is vergaan na het enorme succes van 13 januari de spinningmarathon. Ik ben deze week ook voor het eerst naar de nieuwe MTE winkel geweest voor een paar boodschappen. Heerlijk dat mijn wereld nu wat groter wordt. Naast mijn dagelijkse uitstapje, slaap ik meestal uit tot 10.30 uur. Dan even rommelen in huis en Wouter halen. Tussen 13.00 uur en 15.00 uur doe ik meestal helemaal niets want dan moet ik me opladen voor het maken van eten. Dat heb ik echt nodig. Zit dan in een heerlijk ligstoel en val dan al snel inslaap.
Maandag belde de huisarts op om te horen hoe het met me gaat. Ik vertelde haar dat het allemaal zo lang duurt voordat er duidelijkheid is. En dat ik er overdenk om te proberen om de longarts te bellen om te vragen of de onderzoeken niet wat sneller kunnen. Zij vond dit een goed idee. Ja kun je krijgen nee heb je al. Dus ik gebeld maar helaas kunnen de onderzoeken niet eerder. Hij heeft ook nog even met de gynaecoloog overleg gehad. Ik moet geduld hebben. Longvliesontsteking heeft de tijd nodig en dit kun je niet versnellen en ook wat betreft de ca waarden heeft dit tijd nodig. Heel erg jammer! Had die dag wel een dip dag hoor. Maar goed het heeft geen zin om hier in vast te blijven zitten. Kijk nu weer vooruit en voel dat ik wat meer energie krijg. Mijn zus Giena was er woensdag en die vind mij er weer een stuk beter uit zien. Mooi toch! Verder wat kleding gekocht via H&M thuisbezorgd. Even mezelf verwennen. Verder ligt er nog een puzzel op tafel met 1000 stukjes. De rand heb ik maar de rest is nog leeg. Veel zin heb ik nog niet. Lezen bevalt me het meest.
Vandaag ga ik samen met Marika naar de begrafenis van Rijk Wijnen. Hij is de vader mijn vriendin Mijnie. Ik heb het de hele ochtend rustig aan gedaan en ga alleen naar de kerkdienst. Weet je daar wil ik graag bij zijn. Ik heb gemerkt toen mijn moeder werd begraven dat het heel belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die je lief zijn.
Het zeurende gevoel in mijn rug en schouder links blijft het zelfde maar ik heb sinds dinsdag geen pijnstiller meer in genomen. Dus doe ik het goed met het opbouwen.

Iedereen heel veel liefs!

Frieda