Gisteren ben ik naar de begrafenis van de vader van Mijnie geweest. Wat waren Mijnie, haar kinderen, moeder en familie verdrietig. Dat raakt je enorm. Haar vader was aan het dementeren en woonde sinds 4 maanden niet meer thuis. Een aantal dagen geleden is hij gevallen en heeft zijn heup gebroken. Is nog wel geopereerd maar aan een hart stilstand gestorven. Voor Mijnie en haar familie is het overlijden dubbel. Aan de ene kant ben je blij dat hem verdere ellende bespaard is maar aan de andere kant moet je wel je man, vader en opa missen. Tijdens de kerkdienst en toen ik thuis was moest ook aan mijn moeder denken. Ik denk dat bij veel mensen dit zo is. Naar een begrafenis gaan roept ook gedachten en gevoelens op van verlies die je zelf hebt mee gemaakt. Ook wilden wij onze moeder niet kwijt maar koos zij er voor om niet meer verder te leven. Ze had nog wel verder willen leven maar dan op een menswaardige manier. Niet volledig afhankelijk van anderen en dat zat er helaas niet meer in. Gelukkig ondersteunde de longarts haar wens. De laatste dagen zijn mijn zus Giena en ik 24 uur bij haar gebleven en dat was een geweldige ervaren. Ook om dit samen met mijn zus te doen. Met mijn ander (schoon) zus(sen) en (schoon) broers heeft dit het contact intensiever gemaakt.
Wat me ook verraste was dat ik met mijn eigen overlijden bezig was. Even voor de duidelijkheid ik denk er niet over om dood te gaan hoor! Maar mijn lijf heeft me wel op 23 december goed in de steek gelaten en daar ben ik behoorlijk van geschrokken. Zeker toen op 28 december de artsen bang waren dat er kanker in mijn buik zou kunnen zitten. Maarten en ik waren ons bewust dat het flink mis kon gaan en dit resulteerde erin dat we aan het bespreken waren hoe Maarten verder zou gaan als ik dood was. Het is gek om te ervaren dat je eigenlijk heel rustig bent en dat ik van alles wilde gaan regelen voor Maarten en de kinderen. Misschien herkennen anderen dit wel. Niek (de vader van Mathijs) is dit ook gaan doen (als ik het goed heb onthouden) toen hij hoorde dat hij darmkanker had. Weet je dan hoor je op 28 december, op 5 januari bij de longarts en op 27 januari bij de gynaecoloog het woord kanker. Dat geeft onrust en door dit alles kijk ik toch anders naar het leven. Het kan van het ene op het andere moment heel anders lopen dan ik had gedacht. Die onzekerheid is niet prettig. Verder ben ik me ook bewust dat als ik dood ben, het voor Maarten en de kinderen het ergst is. Zij moeten verder. Toen ik hierover na zat te denken bedacht ik me dat ik gigantisch ga vechten mocht ik toch kanker krijgen. Daarnaast heb ik Nico (vriend die dominee is) gevraagd om mij te begraven/cremeren. En wil ik binnenkort een euthanasie verklaring hebben. Een vriend van Maarten zijn broer Eddy kan ons daar bij helpen. Hij is vrijwilliger en geeft informatie over euthanasie. En kan ons helpen bij het maken van een verklaring.
Dood gaan ben ik echt niet van plan. Ik heb ook het idee dat het lichamelijk steeds beter gaat. En dat klopt niet met het beeld wat ik heb van kanker. Dan zou ik me toch zieker moeten gaan voelen. Mocht het toch zo zijn, dan zijn de artsen er snel bij en ga ik er keihard tegen aan.
Ik moest dit kwijt. Merkte dat het me vannacht niet los liet en door het op te schrijven kan ik het los laten.
Lees het niet te zwaar want zo sta ik er zeker niet in.
Liefs Frieda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten